2

به دلیلی که نمی خوام بیان کنم مسافرت نمیرم مدت زیادی هست که سفر نرفتم - حس و حال سفر و تجربه جاده و دیدن مکان هایی متفاوت از محل زندگیم برام خیلی خوشایند هست -

جاده رو هر مدل که باشه دوست دارم زمینی - هوایی - هر کدوم حال و هوای خاص خودش رو داره -

عاشق سفرهای خارجی هستم - ادم با تولدی دوباره بر می گرده به محل زندگی خودش - برای من سفر شفای تمام بیماری های روحی روانیه - سفر ذهن ادم رو باز میکنه و قلمرو تفکر ادمی رو گسترش میده -

به اجبار الان که شرایط سفر مهیا نیست سفرهای مجازی میرم و همون احساس رو برای خودم بوجود میارم خیلی هم خوبه و یک نوع سازگاری من با شرایطم هست اینطوری هم سفر میکنم و هم تو خونه حضور دارم .

سفرهای مجازی رو با وسایل ارتباطی امروزی و رسانه ها میشه تجربه کرد .

سفر واقعی از دید من می تونه یک سفر چند ساعته تو محله خودمون باشه - زوایایی از کوچه و محله که در کشاکش زمان و شتاب بهش نپرداختیم یا اینقدر بهمون نزدیک بوده که از دیدنش غافل موندیم . میشه یک روز رو تو شهر خودمون به شکل مسافر ببینیم- بریم یکی دو جای دیدنیش رو با دقت ببینیم - عکس بگیریم - خوردنیهاش رو بخوریم و در مورد تاریخ و فکری که پشت ساخت بنا یا محوطه مورد نظر بوده اطلاعات بدست بیاریم .

من وقتی احساس سکون و رکود بهم دست میده اینطور خودم رو درمان می کنم و پویایی و شادی رو به خودم و زندگیم بر می گردونم .

سفرهای درون شهری من شامل بازدید از اماکن تاریخی - رفتن به محوطه های سر سبز - بازارهای قدیمی - و مراکز بزرگ خرید مدرن - زیارت عتبات عالیات شهرم - قذم زدن تو محله خودم و .... هست .

در بسیاری از مواقع اینطوری خودم رو باز یافت می کنم و از روزمرگی و سستی نجات می دم .

گاهی اوقات که تنها هستم با بردن یک کوله پشتی که توش یه فلاسک چای و کمی خوردنی هست با قدم زدن تو تاریکی شب و نوشیدن چای چنان غرق در شعف و ارامش میشم که خودم رو مرکز دنیا حس می کنم .

خوشبختی یک احساس هست که به تفکر ما بستگی داره . خوشبختی رو باید ساخت و ذهن رو ترغیب کرد که پیداش کنه .